Heimwee
Mensen delen je bestaan, voorbijgangers, verleden tijd, maar wat een spijt Heimwee naar de onuitgesproken woorden van genegenheid
De Spiegel
zie de oude handen de scheve tanden de bruine vlekken op je benen knobbels op je tenen duizend rimpels in je gezicht dove oren, het grijze haar de staar in de ogen ja je bent pan klaar maar wacht op iemand die maar niet op komt dagen om antwoord te geven op al je vragen
Misverstanden
Tijdens ons leven zijn het de woorden die niet begrepen worden Wij zijn allen woordarm zoekend naar woorden die nog niet bestaan om de leegheid tussen de regels zin te geven
In Verbijstering
Een laatste groet, vaarwel, vaarwel het ga je goed als de avondschemering contouren verzacht je tranen droogt de nacht je omvat en je binnen leidt in de ruimte van de tijd
Dementie
Er is een zwart gat ontstaan spoken in je hoofd een bij elkaar geharkt leven aan twijfel onderhevig twijfel aan alles waarin je hebt geloofd verloren in de tijd, wie je dacht te zijn sprakeloos zoeken woorden elkaar je leefeiland wordt heel klein laatste bladzijde van je bestaan een leven glijdt voorbij in woordeloze stilte
Breekbaar als glas
Een facade opgebouwd uit woorden doorzichtig en breekbaar als glas als het breekpunt daar is zijn de scherven scherp en woorden snijwonden geworden
Deze gedichten en nog velen meer schreef ik gedurende mijn leven. Mijn gedichten gaan veelal over weemoed, heimwee, diepgang en de vergankelijkheid van het leven.
Gedichten van Gerda
Ouderdom
Het zijn de anderen die het zeggen Alles moet in de doos de potten , de pannen, bestek en keukenrek, de glazen, het serviesgoed het antiek vol mystiek het perzisch tapijt de gitaar met gebroken snaar de boekenkast, het dressoir met foto's en brieven van oude geliefden Het zijn de anderen die het zeggen en je hun wil opleggen Alles wordt in de doos gestopt Alles moet erin gepropt Een roemer uit de zeventiende eeuw, een bronzen leeuw, brillen en een kunstgebit Het zijn de anderen die het zeggen en je hun wil opleggen De poes en de hond waarmee hij kon praten moet de oude man achterlaten ziek, broos en boos wil hij, gewoon thuis in eigen huis Het zijn de anderen die het zeggen en je hun wil opleggen Waar moet hij anders heen eenzaamheid is zo alleen
De late avond
Zacht geruis in hoge bomen Gedempte stemmen van buren verder op Mijn glas is leeg waarom een nieuwe nemen? Het is zo stil, zo wreed, zo zacht de nacht Maak maar weer muziek want het geluid van de stilte is niet om aan te horen!
Herinnering
Die nacht op een veldbed in de woestijn Vrij van gedachten, intense stilte Starend in de diepte van het universum te midden van miljoenen sterren betrekkelijkheid van het bestaan kosmisch gruis, dat in zijn baan de dampkring raakt, een sterrenregen veroorzaakt Welk een schoonheid, welk een pracht in die schitterende nacht